Alumni Association

Home » ALUMNI STORIES

Category Archives: ALUMNI STORIES

Advertisements

Τήλος – Μια παραδειγματική διαχείριση προσφυγικών ροών

Πριν λίγες μέρες, τα εγκαίνια μιας παιδικής χαράς, δωρεά της οργάνωσης  “Πάνος & Χρυσηίδα-Βοήθεια στα παιδιά”, μου έδωσαν την ευκαιρία να ταξιδεύσω  μέχρι την Τήλο.

Τις ιδιαίτερες ομορφιές του φυσικού περιβάλλοντος του νησιού, μπορείτε σίγουρα να πληροφορηθείτε από τα σχετικά ενημερωτικά έντυπα. Οι δικές μου πληροφορίες-λιγότερο ίσως γνωστές, εστιάζονται στο καίριο θέμα, που απασχολεί σίγουρα όχι μόνον την ελληνική κοινωνία αλλά και όλη την Ευρώπη.

Προσφυγικές ροές λοιπόν και στην Τήλο.

Ο λόγος της δυναμικής δημάρχου του νησιού-Μαρία Καμμά για το σχετικό θέμα, είναι χειμαρρώδης.

Το 2010, πλοίο με προορισμό την Ιταλία, «ξεβράζει» στα βράχια του νησιού πρόσφυγες. Η συνδρομή των κατοίκων όχι μόνον περιστασιακή, αλλά σε βάθος χρόνου, αφού από τους πρόσφυγες αυτούς, τρία ασυνόδευτα παιδιά-Αφγανοί, παρέμειναν μέχρι πρόσφατα στο νησί  και τέλειωσαν το ελληνικό σχολείο.

Το 2012, φθάνουν στο νησί, από την Τουρκία, 1000-1500 πρόσφυγες.

Τον Αύγουστο 2015, οι προσφυγικές ροές ανέρχονται σε  5500-6000 άτομα.

Τον αριθμό αυτό των προσφύγων, συνέλεξαν οι κάτοικοι, με δικές του βάρκες, εξαιτίας έλλειψης λιμενικών σκαφών. Τους κατέγραψαν οι δημοτικοί υπάλληλοι, αν και δεν ήταν αρμοδιότητά τους. Ο δήμος τους στέγασε στο δημοτικό σχολείο και οι κάτοικοι, με εθελοντική εργασία και οικονομική βοήθεια φρόντισε για τις ανάγκες της διαμονής και διατροφή τους, αφού το κρατικό κονδύλιο για σίτιση, αφορούσε μόνον αυτούς που θεωρούνταν «κρατούμενοι» και ανέρχονταν σε ποσό 5,87€ ημερησίως.

Στη συνέχεια ο δήμος, με άτυπη συμφωνία, πήρε ένα εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο, που ανήκει στην εκκλησιαστική περιουσία και με την οικονομική ενίσχυση του σωματείου αλληλεγγύης «Solidarity Now», που χρηματοδότησε τα καταλύματα-containers και τις τουαλέτες, το διαμόρφωσε σε χώρο για την φιλοξενία προσφύγων.

Τον Σεπτέμβριο –Οκτώβριο 2015, η δήμαρχος ζητούσε από τους εμπλεκόμενους φορείς, να της στείλουν πρόσφυγες για φιλοξενία.

Σήμερα στα δέκα σπίτια, που διαθέτει ο χώρος, φιλοξενούνται 3 οικογένειες και 8 μικρά παιδιά, μεταξύ των οποίων και το βρέφος, που γεννήθηκε στον αέρα μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου.

Αναμένονται άλλες 7 οικογένειες, με μικρά παιδιά, δεδομένου ότι η χωρητικότητα κάθε σπιτιού είναι για 4-6 άτομα.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τις οικογένειες, που θα φιλοξενηθούν εδώ είναι να έχουν καταθέσει τα χαρτιά τους  στην Υπηρεσία Ασύλου, για επανένωση με συγγενείς, που βρίσκονται στην Β.Ευρώπη, όπου και θα προωθηθούν.

Το σχετικό πρόγραμμα του  σωματείου «Solidarity now»  προβλέπει την σίτιση των  οικογενειών αυτών μέχρι τον Ιούλιο 2016. Ο δήμος ωστόσο τους προμηθεύει με τρόφιμα, για να μαγειρεύουν μόνοι τους, αφού τα σπίτια αυτά διαθέτουν, με χρηματοδότηση του, όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό.

Ένας μικρός αγρός δίπλα στον χώρο φιλοξενίας, έχει παραχωρηθεί από τον δήμο, για να φυτεύουν οι οικογένειες τα «ζαρζαβατικά», που χρειάζονται. Έτσι υπάρχει καθημερινή απασχόληση.

Οι πρόσφυγες αυτοί είναι εφοδιασμένοι με νόμιμα έγγραφα, με τα οποία μπορούν να έχουν δωρεάν, σίτιση, πρόσβαση στα μέσα μεταφοράς και στα κέντρα υγείας.

Η σχετική όμως νομοθεσία δεν τους επιτρέπει να εργάζονται. Η δήμαρχος σχολιάζει την ρύθμιση αυτή αρνητικά, διότι όπως πιστεύει «κάπως έτσι αρχίζει η μαύρη εργασία».

Σίγουρα σήμερα η Τήλος διαχειρίζεται μια προσφυγική ροή μικρής κλίμακας. Η διάσταση όμως αυτή, δεν μειώνει την ευαισθησία για την «ανθρώπινη ζωή», που απορρέει τόσο από τις προσπάθειες των υπεύθυνων τοπικών Αρχών  [ακούτε συχνά στην Ελλάδα σήμερα για πρόσκληση φιλοξενίας προσφύγων], όσο και από την συμμετοχή των κατοίκων, ο αριθμός των οποίων από 290 την δεκαετία του 1990, χάρη στην πολιτική των δημοτικών αρχόντων του νησιού. ανέρχεται σήμερα σε 550 και αυτό όχι από γεννήσεις, αλλά από την επιστροφή και εγκατάσταση στο νησί Τηλιακών,  Αθηναίων ακόμη και ευρωπαίων πολιτών .

Θα ήταν ίσως ακόμη χρήσιμο να αναφέρω ότι η θέση του αγροτικού γιατρού παραμένει κενή, αφού οι επανειλημμένες προκηρύξεις αυτής, έχουν παραμείνει  χωρίς ανταπόκριση.

Έτσι την παροχή υγείας στο νησί έχει αναλάβει η Οργάνωση των «Γιατρών του Κόσμου».

Εύη Παλαιολόγου

Μάιος  2016

Advertisements

 ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΕΙΣΜΟΠΑΘΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

26 Ιανουαρίου, 3 Φεβρουαρίου 2014: ισχυρές σεισμικές δονήσεις στην Κεφαλονιά.                          

Το μεταπτυχιακό τμήμα της Ιατρικής «Διεθνής Ιατρική-Διαχείριση Κρίσεων Υγείας» έδωσε άμεσα το παρόν.

Ένα πρώτο κλιμάκιο από τρία άτομα συστάθηκε και αναχώρησε για Κεφαλονιά. Είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα στα άτομα αυτά.

Και θεωρώ ότι είναι τύχη να μπορείς να προσφέρεις στις δύσκολες αυτές καταστάσεις, στον κόσμο που τις βιώνει. Η προσφορά δε αυτή γίνεται πιο αποτελεσματική, όταν προέρχεται από άτομα, με σχετική γνώση και εκπαίδευση.

Στο νησί συναντήσαμε εκπροσώπους από άλλους φορείς, που είχαν φθάσει για να συνδράμουν στην αντιμετώπιση της φυσικής αυτής καταστροφής, ευτυχώς χωρίς ανθρώπινα θύματα.

Αυθημερόν επισκεφθήκαμε το νοσοκομείο και τους χώρους, οι οποίοι είχαν παραχωρηθεί και στεγάζονταν οι άνθρωποι, που είχαν «μείνει στο δρόμο». Η επίσκεψη δεν είχε τυπικό χαρακτήρα. Ηλικιωμένοι, παιδιά, ασθενείς.. έπρεπε να ληφθεί μια μέριμνα, σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Θα παραμείνουν στους χώρους αυτούς ή σε κάποιους άλλους, που στο μεταξύ διαμορφώνονταν?

Με την συνεργασία της Οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου» οργανώσαμε  φαρμακείο, το οποίο παρείχε δωρεάν στους κατοίκους, τα αναγκαία φάρμακα.

Η γιατρός της ομάδας ανέλαβε την ιατρική περίθαλψη των ατόμων, που φιλοξενούνταν στα αγκυροβολημένα στο λιμάνι και μισθωμένα για τον σκοπό αυτό, πλοία.

Συμμετείχαμε στην ομάδα, που συστάθηκε με απόφαση του Συντονιστικού Οργάνου, η οποία είχε σκοπό την εκτίμηση της σωματικής και ψυχικής υγείας  των κατοίκων της περιοχής Παλικής [ χωριά Ληξουρίου], την  επισήμανση της ύπαρξης και τους πιθανούς κινδύνους για την υγεία ευπαθών ατόμων, ως και την καθημερινή κάλυψη των πρακτικών αναγκών τους σε τρόφιμα, εμφιαλωμένο νερό, είδη καθαριότητας, προσωπικής υγιεινής, κουβέρτες, υπνόσακους.

Χαβδάτα, Χαρβιάτα, Μαντουκάτα, Φαβατάτα, Μονοπολάτα, Καλλάτα, Αγία Θέκλη, Μονοπολάτα, Δαμουλιοτάτα, Ρίφι-Καμηναράτα, Κουβαλάτα, Λουκεράτα, Βλιχάτα, Σκινέας, Καλλάτα, Βάβυκες.

Οι κάτοικοι μας περίμεναν στο ύπαιθρο, αφού είχε κριθεί ότι η περιοχή είχε πληγεί περισσότερο και ο μεγαλύτερος αριθμός των σπιτιών είχαν ήδη χαρακτηριστεί «ακατάλληλα», με την αγωνία αλλά και την ελπίδα στα μάτια τους.

Η παρουσία μας, η υπομονή μας να ακούσουμε όχι μόνο τα περιστατικά που σχετίζονταν με το σεισμό αλλά και γενικότερα την «ιστορία της ζωής τους», που βρήκαν την ευκαιρία να διηγηθούν και τα λίγα παρηγορητικά λόγια μας, ήταν η καλύτερη ψυχοκοινωνική στήριξη στους ανθρώπους αυτούς.

Έφυγα μετά από μια εβδομάδα, ενόψει ότι θα ακολουθούσε δεύτερο κλιμάκιο, ενώ ακόμη η γη έτρεμε κάτω από τα πόδια μας και αισθάνθηκα ότι «πήρα σίγουρα πολύ περισσότερα από ότι προσέφερα».

Εύη Παλαιολόγου